Kocamın Söylediği O Sözden Sonra Artık Hiçbir Şey Eskisi Gibi Olmadı

Derya’nın söylediği sözleri duyduğumda bir süre konuşamadım.

Çünkü mesele artık kilom değildi.

Murat’ın benim hakkımda kardeşime söyledikleri, evliliğimiz boyunca görmezden geldiğim birçok şeyi bir anda gözümün önüne getirmişti.

Derya elimi tuttu.

“Bunu sana söylemek istemiyordum. Seni daha fazla üzmekten korktum.”

“Ne söyledi?”

Derya gözlerini dolduran yaşları sildi.

“Senin kendine güveninin olmadığını düşündüğünü söyledi. Hatta bir gün… senin değişemeyeceğini, benim ise senden çok daha çekici olduğumu söyledi.”

İçim acıdı.

Ama asıl canımı yakan şey, bunu kardeşimle paylaşmış olmasıydı.

Üstelik beni onunla kıyaslaması…

O an Derya’ya sarıldım.

“Bunu senin suçun olarak görmüyorum.”

“Biliyorum,” dedi. “Ama senin yanında böyle konuşmasına artık izin vermeyeceğim.”

O günden sonra hayatımda bir şey değişti.

Ben artık Murat’ın onayını beklemiyordum.

Kilo vermeye devam ettim ama asıl değişen bedenim değildi.

Kendime olan saygımdı.

Yeni kıyafetler aldım.

Saçımı değiştirdim.

Yıllardır ertelediğim bir kursa yazıldım.

Arkadaşlarımla yeniden görüşmeye başladım.

Uzun zamandır ilk defa kendimi yalnızca “Murat’ın eşi” olarak değil, kendi hayatı olan bir kadın olarak görmeye başladım.

Murat ise bu değişimi anlamakta zorlanıyordu.

Bir akşam beni hazırlanırken gördü.

“Bu ne hal?” diye sordu.

“Arkadaşlarımla dışarı çıkacağım.”

“Kimle?”

“Bunun hesabını vermek zorunda değilim.”

Murat’ın yüzündeki şaşkınlığı hâlâ hatırlıyorum.

Çünkü ilk kez ona karşı bu kadar net konuşmuştum.

O gece dışarı çıktım.

Eve döndüğümde Murat salonda oturuyordu.

“Sen değiştin,” dedi.

“Evet.”

“Beni artık eskisi gibi dinlemiyorsun.”

“Çünkü artık kendimi dinliyorum.”

Uzun bir sessizlik oldu.

Sonra beklemediğim bir şey söyledi:

“Ben sadece şaka yapıyordum.”

Başımı salladım.

“Hayır Murat. Sen şaka yapmıyordun. Benim en hassas olduğum noktadan vuruyordun. Üstelik bunu kardeşimin yanında yapıyordun.”

“Abartıyorsun.”

“Hayır. Sen beni küçümsettikçe ben küçülmedim. Sadece senden uzaklaştım.”

Bu kez sustu.

Birkaç hafta sonra Derya yine bize geldi.

Yemekten sonra Murat yine benim kilomdan söz etmeye çalıştı.

Fakat bu kez Derya elini kaldırdı.

“Yeter.”

Murat şaşkınlıkla ona baktı.

“Ne oldu?”

“Benim kilomu da, ablamın kilosunu da konuşmayı bırak.”

Murat’ın yüzü değişti.

Derya devam etti:

“Sen ablamı benimle kıyasladıkça onu üzüyorsun. Beni övdüğünü sanıyorsun ama aslında beni de rahatsız ediyorsun.”

Sonra gözlerini Murat’a dikti.

“Bir kadının değerini kilosuyla ölçemezsin.”

Murat ilk kez söyleyecek söz bulamadı.

O gece odama çıktım.

Birkaç dakika sonra kapı çaldı.

Murat içeri girdi.

“Özür dilerim,” dedi.

Yüzüne baktım.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

“Beni kırdığını kabul ediyor musun?”

Başını eğdi.

“Evet.”

“Peki neden yaptın?”

Uzun süre sessiz kaldı.

Sonunda:

“Sanırım kendi özgüvensizliğimi senden çıkardım.”

dedi.

Bu cevap beni şaşırttı.

Çünkü ilk kez gerçek bir itiraf duyuyordum.

Ama özür, kırılan her şeyi bir gecede onarmıyordu.

Ona yalnızca şunu söyledim:

“Beni yeniden sevmeye çalışmana gerek yok. Önce bana saygı duymayı öğren.”

Sonraki aylarda gerçekten değişmeye çalıştı.

Bir daha kilom hakkında yorum yapmadı.

Beni Derya’yla kıyaslamadı.

Birlikte yürüyüşe çıkmayı teklif ettiğinde bile bunun zayıflamam için değil, beraber vakit geçirmek için olduğunu söyledi.

Ben de zamanla ona yeniden güvenmeyi öğrendim.

Ama hayatımın en büyük dersini çoktan almıştım.

İnsan bazen başkasına kendini kanıtlamak için değişmeye başlıyor.

Sonra bir gün fark ediyor ki…

Asıl kazanması gereken kişi kendisi.

Ben kilo verdim mi?

Evet.

Ama kazandığım şey birkaç kilo değildi.

Kendime olan saygımı geri kazandım.

Ve Murat’ı asıl pişman eden şey kilomun değişmesi olmadı.

Beni küçümseyerek kaybetmek üzere olduğu kadının, artık kendisini küçümsemesine izin vermediğini görmekti.

Çünkü insanın gerçek değeri tartıda yazan rakamla ölçülmez.

Bazen en büyük değişim aynadaki görüntümüzde değil…

Kendimize nasıl baktığımızda gerçekleşir.