Kocam Kilomla Dalga Geçiyordu… Ama Kız Kardeşimle İlgili Söylediği O Söz Her Şeyi Değiştirdi!

Kocam Murat son zamanlarda kilomu diline dolamıştı.

Başlangıçta söylediklerini şaka zannediyordum.

“Biraz kendine baksan aslında çok güzel olacaksın.”

“Şu kiloları versen bambaşka biri olursun.”

“Eskiden böyle değildin.”

Her seferinde gülümseyerek söylüyordu. Ben de ortam gerilmesin diye susuyordum.

Fakat insan, sevdiği kişinin aynı yaraya tekrar tekrar dokunduğunu fark ettiğinde bunun şaka olmadığını anlıyordu.

Asıl tuhaf olan ise Murat’ın beni artık yalnızca kendi yanımdayken değil, başkalarının yanında da küçümsemeye başlamasıydı.

Özellikle de kız kardeşim Derya’nın yanında…

Derya benden iki yaş küçüktü. Son aylarda düzenli beslenmeye ve spor yapmaya başlamış, gözle görülür şekilde kilo vermişti.

Murat bunu fark etmişti.

Ve nedense Derya’nın yanında benim kilomdan daha fazla söz etmeye başlamıştı.

Bir akşam ailece sofradaydık.

Annem, babam, Derya, Murat ve ben…

Yemek boyunca herkes normal bir şekilde sohbet ediyordu.

Ta ki Murat elindeki çatalı bırakıp bana bakana kadar.

“Sen biraz kendine özen göstersen aslında çok güzel olacaksın,” dedi.

Masadaki konuşmalar bir anda kesildi.

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Yine mi Murat?”

Gülerek omuz silkti.

“Ne var canım? Gerçekleri söylüyorum.”

Sonra gözlerini Derya’ya çevirdi.

“Mesela Derya’ya bak. Ne kadar formda kalmış. İnsan kendine baktığında belli oluyor.”

Derya’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Bardağındaki suya baktı.

Ben ise hiçbir şey söylemedim.

Çünkü o an içimde, daha önce hissetmediğim kadar büyük bir utanç vardı.

Fakat Murat henüz bitirmemişti.

Derya bir anda başını kaldırdı.

“Abi, böyle konuşmasan?”

Murat kahkaha attı.

“Ne var ki? İltifat ediyorum.”

Derya bu kez sert bir şekilde:

“Bence artık yeter.”

dedi.

Masada yine sessizlik oldu.

Murat’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Ben Derya’ya baktım.

Kardeşimin gözlerinde tuhaf bir ifade vardı.

Sanki benden sakladığı bir şey vardı.

O gece eve dönerken arabada tek kelime etmedim.

Murat ise radyoyu açmış, sanki sofrada hiçbir şey yaşanmamış gibi davranıyordu.

Eve geldiğimizde doğrudan banyoya girdim.

Aynanın karşısında uzun süre kendime baktım.

Evet, kilo almıştım.

Ama bunun nedeni tembellik değildi.

Yoğun iş temposu, uykusuz geceler, stres ve kendime ayırdığım zamanın giderek azalması derken kendimi ikinci plana atmıştım.

Ama o gece fark ettiğim şey kilom değildi.

Eşimin bana bakışının değişmiş olmasıydı.

Yatağa girdiğimizde Murat sırtını dönüp uyudu.

Ben ise sabaha kadar uyuyamadım.

Ve ertesi sabah hayatımda bir karar verdim.

Ama bu karar Murat’ın istediği gibi zayıflamakla ilgili değildi.

Kendim için bir şey yapacaktım.

Sabah erkenden yürüyüşe çıktım.

Kahvaltımı düzene soktum.

Doktor kontrolünden geçtim.

Kendime uygun bir program oluşturdum.

En önemlisi de aynaya baktığımda kendime kötü sözler söylemeyi bıraktım.

İlk haftalar kolay değildi.

Murat ise değişimimi fark ettiği halde beni desteklemek yerine alay etmeye devam etti.

“Ne oldu? Model olmaya mı hazırlanıyorsun?”

“Bu kadar uğraşsan da Derya kadar olamazsın.”

Her söylediği söz canımı acıtıyordu.

Ama artık eskisi gibi susmuyordum.

Bir gün Derya yanıma geldi.

Yüzü ciddi görünüyordu.

“Kardeşim, sana bir şey söylemem gerekiyor.”

“Ne oldu?”

Bir süre sustu.

Sonra gözlerimin içine bakarak:

“Benim sana daha önce anlatmadığım bir şey var.”

dedi.

Şaşırdım.

“Ne gibi bir şey?”

Derya derin bir nefes aldı.

“Ben Murat’ın senin hakkında söylediklerinden rahatsızım. Ama mesele sadece kilon değil…”

O an kalbim hızla çarpmaya başladı.

“Peki ne?”

Derya cevap vermeden önce kapıya baktı.

Sonra sesini iyice alçalttı.

“Çünkü Murat bana seninle ilgili…”

Cümlesini tamamlayamadı.

Ben olduğum yerde donup kaldım.

“Derya, ne söyledi?”

Kardeşim gözlerini kaçırdı.

Ve birkaç saniye sonra söylediği şey, hayatımda duyduğum en ağır cümlelerden biri oldu… Devamı diğer sayfada